deneme koçak

20 Mart 2019, Çarşamba

Afyon'un Fikir Gazetesi

Mânâ sevgide saklı ...


Bir varmış , bir yokmuş .
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde mavi , küçücük bir gezegen varmış . Bu muhteşem gezegende pek çok , pek çok insan yaşarmış . Bunlar doğar , büyür , yer , içer, gezer , tozar , uyur , uyanır , ... vakti gelince göçermiş ebedi aleme .

Temel ihtiyaçları tam tekmil karşılansa bile, en çok duygusal açlık çeker , sevmek , sevilmek isterlermiş . Dünya’ya gözünü açtığı anda başlarmış sevmeye insan . Tadını sevmezse annesinin sütünü bile içmez ,sevmeden hiç bir şey yapmaz , sevmeden bir adım bile atmazmış .

Hatta dönüp baksan hayatına insanın , yaşamının anlam çizgisi , sevgi denen duygudan ibaretmiş .

Annesini sever , babasını , kardeşini , torununu , dedesini , ninesini severmiş , en çok kendisine “anne - baba” diyen o dilleri severmiş , doyamazmış insan yavrusunu sevmeye .

Sokaktaki kediyi , köpeği, börtü böceği, ağacı , petekteki balı , daldaki elmayı , kundaktaki bebeği, bastonuna dayanan nineyi severmiş .

Tiridine bandığı yemeğe , çayın yanında simide , fırından yeni çıkmış ekmeğe, hele o sımsıcak ekmeğe tereyağı sürmeye dayanamazmış.

Kokusunu içine çektiği çiçeği , ayağını bastığında gıcırdayan karı, yüzüne dokunan rüzgarı , yağmuru , yağmurdan sonra toprağı severmiş .

Kuşların cıvıltısını , tanburun tınısını , çocukların gülüşünü , Güneş’ in sıcağını , buğdayın başağını severmiş .

Gezmeyi pek severmiş insan evladı ; uçsuz bucaksız denizleri , koca sıra dağları , yüksek yaylaları , uzayıp giden kıvrım kıvrım yolları , yemyeşil ormanları . Ya masmavi gökyüzü , nasıl da umut verirmiş ona !

Sabah gittiği işini , çalan okul zilini , okunan ezan sesini , sahaftan yeni aldığı kitabı , akşam evlerde yanan ışıkları severmiş .
Perdelerin arkasında yanan o sarı lambalar var ya , hah işte o huzurun rengiymiş mesela !

Yar severmiş . Dost severmiş . Vatanını , milletini, bayrağını severmiş.

Yaradanı severmiş her şeyden özge , her şeyden ayrı ...

Sevmezse , sevilmezse tuzu eksik , tadı eksik , adı eksik , aklı eksik , ruhu eksik kalırmış . İnsanlıktan çıkarmış .

Göçerken bile Dünya’ dan ille de hoş seda bırakıp ardında , mezarda bile sevilmek istermiş .

İnsanlığın mânâsı ; her gün bir sebep bulup sevmeye , yaratılanı sevmesiymiş Yaradan’ dan ötürü .

Masalın sonu mu bağlanır seven , sevilen oldukça ?

Sevginiz sürdükçe yaratılan her varlığa , her gün yeni bir masal olur .

Sonsuz sevgiyle ...

Yazarın Diğer Yazıları

Makale Yorumları

Makaleye Ait Yorum Bulunmamaktadır.

Yorum Yazın

CAPTCHA security code
Yorum Gönder

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

yukarı çık