Lübnan’da 16 yıl süren iç savaşın, kardeş kavgasının yarattığı acı ve gözyaşı.
Kana bulanan bir şehir Beyrut.
Feyruz’un Beyrut’a olan aşkı ve ağıdı “Li Beyrut.”
Müziği, Rodrigo'nun Gitar Konçertosu üzerine Rahbani Kardeşlerin yaptığı bir düzenleme.
Beyrut. Kalbimden selamlar sana ey Beyrut.
Öpücükler, denizine ve evlerine.
Eski bir denizci yüzü gibi olan taşlarına.
İnsanların ruhundan yapılmıştır o.
Bir ekmek ve yaseminden.
Şimdi tadı ne hale geldi?
Ateş ve duman tadı artık.
Beyrut küllerin şanına sahip şimdi.
Şehrim söndürdü ışıklarını,
Elinin üstünde tuttuğu bir çocuğun kanıyla.
Şehrim kapattı kapılarını ve gökyüzünde yalnız kaldı.
Geceyle beraber.
Sen benimsin, sen benimsin.
Ah kucakla beni. Benimsin sen.
Bayrağımsın, yarınların merdiveni (taşı).
Ve seferlerin dalgaları.
Halkımın yaraları büyüdü.
Ve anaların gözyaşları da.
Beyrut sen benimsin, sen benimsin.
Ah kucakla beni.
Feyruz, asıl adı Nouhad Haddad’dır. Mardinli Wadi Haddad ile Lübnanlı Maruni Liza Alboustani’nin kızıdır ve 1935’te Lübnan’da doğmuştur. Müziğe tutkundur. Sahnelerde adını değiştirir. Feyruz, turkuaz demektir ve umudun rengidir.
Devlet başkanlarının huzurunda şarkı söylemeyi reddeder. Radyolarda şarkıları yasaklanır. “Benim şarkılarım halklar içindir, unvanı ne olursa olsun, kendine seçilmiş diyenler için değil…” diyerek dimdik ayakta durur.
Nizar Kabbani, “Ben Beyrut: Bir Kentin Günlükleri”nde iç savaşı şöyle anlatır:
“…Sonra kül devri geldi… Haydutların, kan dökücülerin devri. Asalakların, anarşistlerin devri. Çılgınlığın ve çılgınların devri. Kuşların gökyüzüne, bulutun yağmura, denizin balıklara, elmanın sağ yanağının sol yanağına, üst dudağın alt dudağa karşıt olduğu devir geldi.”
Beyrutlu şair Nizar Kabbani de Beyrut’un yarasına dokunur:
“Ben Beyrut: Yüzüklerini, bileziklerini, gerdanlıklarını suda yitiren kraliçe. Akdeniz’in ayak altına düşen incisi. Ben Beyrut: Sizin mermi şeridiyle, tabutla, ölüm ilanıyla değiş tokuş ettiğiniz, hak etmediğiniz sevgi şiiri…”
“Li Beyrut” Beyrut’a yakılan bu ağıt, başka ülkelere, başka şehirlere de uzanır.
Feyruz’un kalbi Lübnan kadar Filistin’dedir.
Ve Beyrut kadar Kudüs’e de ağıtlar yakar.
“Feyruz”, turkuazdır, umudun rengidir…